ဤေနရာ၌ ဟိရီႏွင့္ၾသတၱပၸ ႏွစ္ခုကုိ တစ္ခုစီခြဲၿပီး မေရးေတာ့ဘဲ ေပါင္းၿပီး ေရးသားတင္ျပလုိက္ပါသည္။ ဟိရီႏွင့္ၾသတၱပၸဆုိသည္မွာ မေကာင္းမႈျပဳလုပ္ရာ၌ ရွက္ျခင္းႏွင့္ေၾကာက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ဟိရီဆုိသည္မွာ ကာယဒုစရုိက္သံုးပါး၊ ၀စီဒုစရုိက္ေလးပါးတုိ႔ကုိ ျပဳလုပ္ရာ၌ ရွက္ျခင္းကုိ ဆုိလုိပါသည္။ ရွက္သည္ဟူရာ၌ “မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးျဖစ္ေသာ အမ်ိဳးေကာင္းမွ ေမြးဖြားေသာငါသည္ မေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ေနလွ်င္ ရွက္စရာေကာင္းသည္”ဟု မိမိအမ်ိဳးဂုဏ္သိကၡာေၾကာင့္ ရွက္သူလည္းရွိ၏။
ထုိ႔ျပင္ “ငါသည္ ပညာတတ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပညာမရွိသူ ဘာမွအသိဉာဏ္မရွိေသာ နလပိန္းတံုးမ်ားရဲ႕ အလုပ္ျဖစ္သည္“ဟု မိမိပညာဂုဏ္ေၾကာင့္ ရွက္သူလည္းရွိ၏။ တဖန္ အစြမ္းသတၱိႏွင့္ ျပည့္စံုေသာသူသည္ “မေကာင္းမႈကုိ ျပဳလုပ္ေသာသူသည္ သတၱိမရွိေသာသူတုိ႔၏ အလုပ္ျဖစ္သည္“ဟု စဥ္းစားႀကံဆ၍ မေကာင္းမႈျပဳလုပ္ရမည္ကုိ ရွက္သူလည္းရွိ၏။
ဟိရီဆုိသည္မွာ ကာယဒုစရုိက္သံုးပါး၊ ၀စီဒုစရုိက္ေလးပါးတုိ႔ကုိ ျပဳလုပ္ရာ၌ ရွက္ျခင္းကုိ ဆုိလုိပါသည္။ ရွက္သည္ဟူရာ၌ “မိေကာင္းဖခင္ သားသမီးျဖစ္ေသာ အမ်ိဳးေကာင္းမွ ေမြးဖြားေသာငါသည္ မေကာင္းမႈ ျပဳလုပ္ေနလွ်င္ ရွက္စရာေကာင္းသည္”ဟု မိမိအမ်ိဳးဂုဏ္သိကၡာေၾကာင့္ ရွက္သူလည္းရွိ၏။
ထုိ႔ျပင္ “ငါသည္ ပညာတတ္သူ တစ္ေယာက္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ပညာမရွိသူ ဘာမွအသိဉာဏ္မရွိေသာ နလပိန္းတံုးမ်ားရဲ႕ အလုပ္ျဖစ္သည္“ဟု မိမိပညာဂုဏ္ေၾကာင့္ ရွက္သူလည္းရွိ၏။ တဖန္ အစြမ္းသတၱိႏွင့္ ျပည့္စံုေသာသူသည္ “မေကာင္းမႈကုိ ျပဳလုပ္ေသာသူသည္ သတၱိမရွိေသာသူတုိ႔၏ အလုပ္ျဖစ္သည္“ဟု စဥ္းစားႀကံဆ၍ မေကာင္းမႈျပဳလုပ္ရမည္ကုိ ရွက္သူလည္းရွိ၏။
