Tuesday, October 4, 2011

အရွင္ဥပေသနအေၾကာင္း

အေမး။ ။ အရွင္ဥပေသန အေၾကာင္းကို သုတၱန္လာနဲ႔ ၀ိနည္းလာပါ အေၾကာင္းအရာမ်ား ကုိ ျပည့္ျပည့္စံုစံုသိခ်င္တဲ့အတြက္ ေျဖၾကားေပးေတာ္မူပါဘုရား။

ေဒါက္တာ-တင့္ဇင္ဦး။ Mansfield, England

အေျဖ။ ။ ဒကာႀကီးဦးတင့္က…အရွင္ဥပေသနအေၾကာင္းကုိ ျပည့္ျပည့္စံုစံု သိခ်င္တယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ အားလံုးေရးရမည္ဆိုရင္္ စာအိုင္သြားမွာစိုးတဲ့အတြက္ အက်ယ္မခ်ဲ႕ေတာ့ဘဲ က်မ္းဂန္အသီးသီးကလာတဲ့အတိုင္း လိုရင္းကို ေဖၚျပေပးလိုက္ပါတယ္။ အရွင္ဥပေသနအေလာင္းအလ်ာဟာ ပဒုမုတၱရဘုရားရွင္လက္ထက္က သမႏၱပါသာဒိက ဧတဒဂ္ရမေထရ္တစ္ပါးကိုအားက်တဲ့အတြက္ ပဒုမုတၱရဘုရားရွင္အထံေတာ္မွာ ကုသုိလ္ျပဳလုပ္ကာ သမႏၱပါသာဒိကဆိုတဲ့ ဧတဒဂ္ဆုကို ေတာင္းခဲ့ပါတယ္။ အသက္အတုိင္းေနလို႔ စုေတတဲ့အခါ လူ႔ျပည္၊ နတ္ျပည္တို႔မွာသာ က်င္လည္ခဲ့ရၿပီး ေနာက္ဆံုးဘ၀မွာ ၀ကၤႏၱပုဏၰားရဲ႕သား၊ အရွင္သာရိပုတၱရာရဲ႕ညီျဖစ္လာခဲ့တယ္။ အမ်ဳိးေကာင္းသားဟာ သာသနာ့ေဘာင္၀င္ၿပီး ရဟန္းျပဳခဲ့ပါတယ္။ သူ႔နာမည္က အရွင္ဥပေသနလုိ႔ ေခၚပါတယ္။

တစ္ေန႔ေသာအခါ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ သိကၡာပုဒ္မညတ္ရေသးတဲ့ကာလ အရွင္ဥပေသနဟာ ႏွစ္၀ါရတဲ့အခ်ိန္မွာ ဥပဇၥ်ာယ္ျပဳလုပ္ၿပီး တပည့္တစ္ပါးကို ရဟန္းခံေပးခဲ့ပါတယ္။ မိမိရဟန္းခံေပးတဲ့ တပည့္ရဟန္းနဲ႔အတူ ဘုရားရွင္ထံေတာ္ေမွာက္ အဖူးေမွ်ာ္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဘုရားရွင္က အရွင္ဥပေသနကို ႏွစ္၀ါရရံုမွ်နဲ႕ ရဟန္းခံေပးတာနဲ႔စပ္ၿပီး မိန္႔ေတာ္မူပါတယ္။ ဘုရားရွင္က “မိမိကိုယ္တိုင္ အဆံုးမခံရမယ့္အခ်ိန္ျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔ သူတစ္ပါးကို ဆရာလုပ္ရမွာလား”လို႔ ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူၿပီး၊ “ဆယ္၀ါရမွ ရဟန္းခံေပးရမယ္”လို႔ မိန႔ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ေနာင္ ရဟန္းမ်ားက (၁၀)၀ါျပည့္ေသာအခါ ၀ိနည္းသိကၡာပုဒ္ကို မသိနားမလယ္ဘဲ ရဟန္းခံေပးၾကတယ္။ ဒီအေၾကာင္း ဘုရားရွင္ကသိေသာအခါ ဆယ္၀ါလည္းျပည့္၊ သိကၡာပုဒ္ကိုလည္းနားလည္မွ ရဟန္းခံေပးရမယ္။ ဆယ္၀ါလည္းမျပည့္၊ သိကၡာပုဒ္ေတာ္လည္း မသိနားမလယ္ဘဲ ရဟန္းခံေပးက ဒုကၠဋ္အာပတ္သင့္ေစလို႔ ပညတ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

အရွင္ဥပေသနဟာ ဘုရားရွင္က ကဲ့ရဲ႕ေတာ္မူေသာ္လည္း စိတ္ပ်က္အားငယ္မႈ လံုး၀မရွိဘဲ ပရိသတ္အလယ္မွာ ဘုရားရွင္ရဲ႕ အခ်ီးအမြန္းခံရေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ ရည္ရြယ္ၿပီး၊ တရားအားထုတ္လိုက္တာ ပဋိသမၻိဒါပတၱရဟႏၱာ ျဖစ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ ရဟႏၱာျဖစ္ေတာ္မူၿပီးေသာအခါ အရွင္ဥပေသနဟာဓုတင္ေဆာင္ တပည့္ရဟန္းမ်ားႏွင့္အတူ ဘုရွင္းထံ တဖန္ခ်ဥ္းကပ္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ဘုရားရွင္က အရွင္ဥပေသနကို “သမႏၱပါသာဒိက” ဧတဒဂ္ဘြဲ႕ကိုေပးၿပီး ပရိသတ္အလယ္မွာ ခ်ီးမြမ္းေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ အခါတစ္ပါးမွာ အရွင္သာရိပုတၱရာႏွင့္အရွင္ဥပေသနတို႔ဟာ ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္ ယင္းတိုက္ေတာ သပၸေသာ႑ိကလိုဏ္ဂူမွာ သီတင္းသံုးေနထိုင္ၾကပါတယ္။ တစ္ေန႔မွာ အရွင္ဥပေသနရဲ႕ ကိုယ္ေပၚကို ေျမြဆိုုးတစ္ေကာင္က်ၿပီး ေျမြဆိုးအကိုက္ခံရပါတယ္။ အဲဒီအခါ အရွင္ဥပေသနက “ငါ့ရွင္တို႔…လာၾကပါဦး၊ တပည့္ေတာ္ရဲ႕ ဒီခႏၶာကိုယ္ႀကီး ဖရိုဖရဲက်ဲမသြားမီ (မေသမီ)ဒီခႏၶာကိုယ္ကို ေညာင္ေစာင္းေပၚတင္ၿပီး ဂူအျပင္ကို ထုတ္ေပးၾကပါ”လို႔ဆိုတဲ့အခါ အနီးရွိ အစ္ကိုယ္ေတာ္သူ အရွင္သာရိပုတၱရာက “အရွင္ဥပေသနဟာ ကိုယ္ေဖါက္ျပန္မႈ၊ ဣေျႏၵေဖါက္ျပန္မႈ မရွိပါဘဲနဲ႔ ဘာျပဳလုိ႔ ဒီလိုဆိုရတာလဲ”လို႔ ညီျဖစ္သူအား ေျပာလိုက္ပါတယ္။

အရွင္ဥပေသနာက “ အရွင္ဘုရား…မ်က္စိ၊နား၊ႏွာေခါင္း၊လ်ာ၊ကိုယ္၊စိတ္ေတြကို ငါ ငါ့ဥစၥာလို႔ ထင္မွတ္ေနရင္ေတာ့ ကိုယ္ရဲ႕ေဖါက္ျပန္မႈ၊ ဣေျႏၵေဖါက္ျပန္မႈ လို႔ဆိုႏုိင္တယ္။ ယခုမွာက မ်က္စိ၊နား၊ႏွာ၊လ်ာ၊ကိုယ္၊စိတ္ဆုိတာေတြဟာ ငါ ငါ့ဥစၥာရယ္လို႔ မွတ္ထင္မႈမရွိတဲ့အတြက္ ကို္ယ္ေဖါက္ျပန္မႈ ဣေျႏၵေဖါက္ျပန္မႈ ဘယ္မွာရွိေတာ့မွာလဲဘုရား”လို႔မိန္႔ေတာ္မူကာ မၾကာမီ ေျမြဆိုး အကိုက္ခံရတဲ့အတြက္ အရွင္ဥပေသနာရဲ႕ခႏၶာကိုယ္ဟာ ဖရိုဖရဲက်ဲသြားကာ ပရိနိဗၺာန္ျပဳေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။ (ေထရာအပါဒါန္အ႒ကထာ၊၂၊၂၀၂။ ၀ိနည္းမဟာ၀ါ၊၇၄။ ဥဒါန္းပါဠိေတာ္၊၁၃၁၊ ဥဒါန္းအ႒ကထာ၊၂၄၂။ သဠာယတန၀ဂၢသံယုတ္ပါဠိ၊၂၆၇၊ သဠာယတန၀ဂၢသံယုတ္အ႒ကထာ၊၃၊၁၄)

ဦးေကာ၀ိဒ(ၿမိတ္) http://venkawwida.com မွ

0 comments:

Post a Comment

Powered by Blogger.